Η δημόσια συζήτηση στον δήμο μας για τα νεοεμφανιζόμενα «Kέντρα Πληροφοριών» ή αλλιώς DATA CENTERS, ξεκίνησε αφού προηγουμένως έχουν προχωρήσει οι διαδικασίες για την εγκατάσταση τουλάχιστον 2-3 τέτοιων μονάδων στο Κρυονέρι. Δυστυχώς με αυτή την παγιωμένη νοοτροπία αργοπορίας, άγνοιας, ωχαδελφισμού και (εύχομαι όχι) σκοπιμοτήτων, μας προλαβαίνουν τα γεγονότα. Έστω καθυστερημένα συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον η συζήτηση για την επικείμενη κατασκευή και λειτουργία των κέντρων δεδομένων και οι πρωτοβουλίες της διαπαραταξιακής επιτροπής αλλά και των κατοίκων που αντιδρούν και σκοπεύουν να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους.
Στη διαπαραταξιακή επιτροπή αποφασίστηκε ομόφωνα στο ερχόμενο συμβούλιο 20/10/26 να απορριφτεί η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε) της υπό κατασκευής μονάδας. Αυτό όμως δυστυχώς είναι απλή γνωμοδότηση στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης, η οποία σχεδόν πάντα είναι προσχηματική. Είναι πια γνωστό ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού για μας χωρίς εμάς. Εκεί μπαίνει και χρειάζεται η κοινωνική αντίδραση και εναντίωση που πρέπει να εκδηλωθεί καθολικά.
Η παράταξη ΕΥΠΟΛΙΣ βλέποντας ότι το θεσμικό πλαίσιο είναι θολό, ασαφές και διάτρητο, πρότεινε παράλληλα με την αρνητική γνωμοδότηση της συγκεκριμένης ΜΠΕ, άμεσα το Δημοτικό Συμβούλιο να πάρει απόφαση για την μη αποδοχή αδειοδότησης και εγκατάστασης τέτοιων μονάδων, ιδιαίτερα σε τόσο κοντινές αποστάσεις από κατοικίες και σχολεία.
Η εναντίωση αυτή είναι απαραίτητο να γίνει με την τεκμηρίωση ειδικών επιστημόνων και να εξεταστούν οι συνολικές επιπτώσεις συσσωρευτικά από τέτοιες δραστηριότητες. Πρέπει θεσμικά να κάνουμε απόλυτα σαφές προς κάθε ενδιαφερόμενο και εμπλεκόμενο φορέα για οποιαδήποτε τέτοιου είδους εγκατάσταση, ότι θα πρέπει να είναι απολύτως προσδιορισμένες και τεκμηριωμένες οι συνολικές περιβαλλοντικές και κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις. Έτσι θα μπορεί να ελέγχετε αποτελεσματικά τόσο κατά την φάση κατασκευής αλλά και κυρίως κατά την φάση λειτουργίας η πλήρης εφαρμογή των υποχρεώσεων και δεσμεύσεων προκειμένου να προστατευτεί η ποιότητα ζωής των πολιτών και να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Ο Δήμος Διονύσου «περικλείεται» από προεδρικά διατάγματα ζωνών προστασίας που δεν επιτρέπουν στον μικρό ιδιοκτήτη απλές χρήσεις στη γη του και σε «άλλους» δίνεται η δυνατότητα με τα διάφορα “παραθυράκια” να πραγματοποιούν τέτοιου είδους εγκαταστάσεις με αμφισβητούμενες περιβαλλοντικές και κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις.
