Με παρέμβασή του ο επικεφαλής του Εύπολι Κ. Κουριδάκης σχολιάζει το αυτοδιοικητικό περιβάλλον στο Δήμο Διονύσου, όπως έχει παγιωθεί στα 16 καλλικρατικά χρόνια, και θέτει προβληματισμούς για την «επόμενη ημέρα»:
Η τοπική αυτοδιοίκηση στον τόπο μας, παρότι μετά τον Καλλικράτη πέρασαν 16 χρόνια, δεν έχει καταφέρει να ξεκολλήσει από την βρεφική της κατάσταση. Δεν έφτασε στο στάδιο να ορθοποδήσει, μπουσουλάει χωρίς προοπτική. Οι ενασχολούμενοι αλλά και οι επικεφαλής, που ως μονάδες μπορεί να είναι αξιόλογοι με κάθε είδους περγαμηνές, άλλοι με πολιτικές, άλλοι με επιστημονικές, άλλοι επαγγελματικές και κάποιοι χωρίς τίποτα από τα παραπάνω, πάσχουν από πνεύμα συνεργασίας, ειλικρίνειας, κατανόησης και ταπεινοφροσύνης.
Η προεκλογική διαδρομή για τον Νοέμβριο του 2028 έχει ήδη ξεκινήσει για τα καλά. Παρά την εκκόλαψη νέων σχηματισμών και τις ανακατατάξεις προσώπων, παρατηρείται ένα οξύμωρο φαινόμενο, αποφεύγουν την ουσιαστική συζήτηση για το πώς και με ποιους θα διοικήσουν, μεριμνώντας και τυρβάζοντας περί άλλα.
Δυστυχώς χρησιμοποιούνται παγιωμένες και εξ αποτελέσματος αποτυχημένες πρακτικές και πολιτικές αδιέξοδων συμπλεύσεων. Αν θέλαμε πραγματικά να σπάσουμε αυτή την υποβόσκουσα «συνωμοσία» της απόκρυψης και παραπλάνησης των πολιτών και να αξιολογήσουμε την πραγματική αξιοπιστία των σχημάτων – προσώπων που ζητούν την ψήφο μας, θα πρέπει να τους θέσουμε συγκεκριμένες, ερωτήσεις, βασισμένες στη σκληρή πραγματικότητα των αποτελεσμάτων των προηγούμενων διοικήσεων.
Για να θεωρηθεί μία δημοτική παράταξη άξια της ψήφου μας, πρέπει να έχει το πολιτικό θάρρος να παραδεχθεί ότι δεν μπορεί να προχωρήσει με θετικό πρόσημο για τον τόπο αν δεν σπάσει τις κατεστημένες πρακτικές για την στελέχωσή της, που βασίζεται κατά κανόνα, σε ταξίματα, εκδουλεύσεις, ανταλλάγματα και κάθε είδους προεκλογικές συμφωνίες. Επίσης να εξηγήσει με ποιο τρόπο θα μπορέσει να εφαρμόσει στα πλαίσια της κρατικής δημοσιονομικής πολιτικής, όλες αυτές τις δεσμεύσεις και υποχρεώσεις που επιβάλλονται σε ένα τόσο βαρύ και ασφυκτικό οικονομικό-κοινωνικό περιβάλλον, αλλά και με την σημερινή οικονομική κατάσταση του δήμου.
Αν δεν τολμήσουμε να μιλήσουμε γι’ αυτά, η επόμενη διοίκηση είναι καταδικασμένη να γίνει απλώς ο επόμενος διαχειριστής της ίδιας δομικής μιζέριας και τοπικής κατάντιας στους περισσότερους τομείς της καθημερινότητας.
Ευλόγως αναρωτιέται ο σκεπτόμενος πολίτης γιατί όλα αυτά τα χρόνια χάνεται πολύτιμος δημιουργικός χρόνος για να πείσουν (παραπλανήσουν) υποψηφίους μόνο για ψηφοθηρικό σκοπό από το να καλλιεργήσουν κλίμα συνεργατικών διαδικασιών που είναι ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη και ευημερία του τόπου.
Σε μια εποχή κατά την οποία οι διαιρέσεις, οι παγιωμένες καχυποψίες, οι προσωπικές συμφεροντολογικές επιδιώξεις και οι κομματικές απομονώσεις μοιάζουν ανυπέρβλητες, οι πολίτες απαιτούν το παρελθόν να λειτουργεί ως υπενθύμιση των κακών και των χαμένων ευκαιριών και να μπορέσει να ενεργοποιήσει συνειδήσεις για ένα ελπιδοφόρο μέλλον.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι παρατάξεις που υπάρχουν μπορούν να συνεργαστούν, να συμπλεύσουν οι αν χρειάζονται νέες. Αλλά, αν οι άνθρωποι που τις στελεχώνουν και τις «διακονούν» με θέσεις πολιτικής ευθύνης είναι ικανοί και μπορούν να υπερβούν τον εγωκεντρισμό τους.
Κωστής Δ. Κουριδάκης
