Ή- η αλλεργία της εξουσίας στην κριτική και τον έλεγχο.
Πρώτος το είχε πει ο Χριστός- όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου. Μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα, το υιοθέτησε και ο Χέρμαν Γκαίρινγκ- αυτός που το όνομά του, ως ιδρυτή της Γκεστάπο, συνδέθηκε με μια από τις πλέον σκοτεινές περιόδους και σελίδες της Ιστορίας.
Πλέον συνηθίζεται και στην πολιτική- κεντρική και ντόπια. Ειδικά στην τελευταία, αν δεν ψηφίζεις “ναι σε όλα” ή- θου Κύριε- σκεφτείς το αυτονόητο, τον έλεγχο δηλαδή ή την κριτική, τότε αυτομάτως και ασυζητητί περνάς απέναντι, δεν είσαι μαζί μου, είσαι εχθρός μου.
Στα βήματα αυτά φαίνεται πως βαδίζει και η Αντιδήμαρχος Οικονομικών του Δήμου Διονύσου Λ. Νούση: Αν κάποιος συνάδελφός της από την πλειοψηφία κάνει… το λάθος και αμφισβητήσει ή διαφωνήσει με επιλογές ή πρακτικές της Διοίκησης, η Αντιδήμαρχος- με τη βεβαιότητα πως αποστομώνει- έχει έτοιμη την ερώτηση: Είστε ή δεν είστε μαζί μας;
Εμφανίζεται δηλαδή η κ. Νούση να ασπάζεται την πλέον παλαιοκομματική αντίληψη και να θεωρεί πως η ιδιότητα του μέλους μιας δημοτικής παράταξης ή ενός κόμματος, για να το κάνουμε λίγο ευρύτερο, σημαίνει και οδηγεί στην άνευ ετέρου, αντιρρήσεων, κριτικής και ελέγχου, αποδοχή οποιασδήποτε απόφασης του επικεφαλής (ή της περί αυτόν ομάδας); Και αν δεν δηλώσει τέτοια υποταγή, αλλά επιμένει να ασκεί κριτική και έλεγχο, περνάει αυτομάτως απέναντι;
Μην πάμε μακριά: Αρκεί να θυμηθούμε από πόσα έξοδα γλύτωσε ο Δήμος, των οικονομικών του οποίου θεματοφύλακας είναι η Αντιδήμαρχος, επειδή αυτοί που (κατά τη γνώμη της) δεν- είναι- μαζί-μας έψαξαν, συνέκριναν, ήλεγξαν και αντέδρασαν, είτε μόνοι τους είτε με άλλους συναδέλφους τους. Και γι’ αυτό λοιδορήθηκαν- πρακτική που (θα το ξαναπούμε) μόνο καινούργια δεν είναι. Και το μόνο που απέφερε σε όσους την ακολούθησαν ήταν η δημόσια κατακραυγή.
Η κ. Νούση πάντως δεν είναι μόνη της. Από κοντά και η Δήμαρχος Κ. Μαϊχόσογλου, με το μονότονο παράπονο πως η Διοίκησή της δέχεται κριτική από την πρώτη στιγμή- ενώ θα έπρεπε, προφανώς, να είναι στο απυρόβλητο.
Ας σοβαρευτούμε: Η αυθόρμητη, και ευθυνόφοβη, αντίδραση στην αποτυχία είναι να την ξεφορτώνεσαι στις πλάτες άλλων και να τους δείχνεις ως τους υπαίτιους για τις δικές σου ανεπάρκειες. Τις οποίες εξακολουθείς να μην αναγνωρίζεις, να μη δέχεσαι, να μην συζητάς, γιατί η κάθε εξουσία είναι αλλεργική στον έλεγχο και την κριτική- και όποιον δεν την υπηρετεί πιστά, εχθρό θα τον θεωρεί παντοτινά.
